In de zomer van 2023 kreeg onze Hongaarse collega Éva de eerste melding over een eenzame, dakloze man die in het ziekenhuis was opgenomen. De man leefde al 11 jaar alleen op straat en vermeed contact met zorg- en hulpverleners. Het leven op straat had duidelijke sporen op zijn lichaam achtergelaten en de man had ernstige gezondheidsproblemen.
Het was moeilijk voor Éva om contact met hem te krijgen, omdat hij telkens wegliep voordat er een afspraak kon plaatsvinden. Kort daarna werd hij opnieuw met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Deze keer lukte het Éva wel om telefonisch met hem te spreken. Het gesprek verliep moeizaam: hij had spraakproblemen en sprak langzaam, waardoor hij moeilijk te verstaan was. Tegelijkertijd was hij erg blij om eindelijk weer met iemand in het Hongaars te kunnen praten, en ze spraken af om elkaar te ontmoeten. Toch liep hij opnieuw weg en verdween spoorloos voordat het kennismakingsgesprek kon plaatsvinden.
De winter die volgde was zwaar voor hem. Hij had steeds minder kracht en werd steeds zieker. Het leven op straat eiste zijn tol. Na een volgende opname in het ziekenhuis kwam hij terecht in de winteropvang in Den Haag, waar Éva hem in het begin van de lente van 2024 uiteindelijk kon ontmoeten.
Het was een oudere, rustige man – zonder documenten, zonder verzekering en zonder wensen. Hij wilde geen hulp ontvangen. Niet van ons, niet van anderen. Niet hier en niet in zijn land van herkomst. Hij vertelde wel graag over zijn leven: over het kleine stadje waar hij vandaan kwam, uit een groot gezin met tien kinderen dat plotseling hun ouders verloor. Over het oude huis waar zijn oma hem heeft grootgebracht. Over de jaren die hij als spoorwegmedewerker in Hongarije had doorgebracht. Hij sprak ook over zijn reis door Europa. Hoe hij 15 jaar geleden via Duitsland en Frankrijk in Nederland terecht was gekomen en over de afgelopen jaren die hij als dakloze had doorgebracht. Hij was destijds naar Nederland gekomen met de hoop hier werk te vinden, maar dat is hem helaas niet gelukt. Jarenlang verdiende hij een paar centen met het verzamelen van papier op straat, dat hij verkocht aan een Haags bedrijf, waar hij een periode in een container op het terrein mocht slapen.
Gezien zijn kwetsbare gezondheidstoestand was hij een van de mensen uit onze doelgroep die tot het begin van de zomer gebruik mocht maken van de opvanglocatie in Den Haag. Maar hij werd daar niet gelukkig van. Hij wilde met rust gelaten worden op straat, hij wilde terug naar zijn oude leven. Dat ging echter niet lang goed. Zijn gezondheid ging verder achteruit, en in de herfst van 2024 zag Éva hem opnieuw in een opvanglocatie. Er was inmiddels dementie vastgesteld. Hij kon zich niet goed oriënteren, had moeite om zich in zijn moedertaal uit te drukken en beheerste de Nederlandse taal niet.
Hij stond in Nederland niet ingeschreven en heeft hier officieel ook nooit gewerkt. Daardoor had hij beperkte toegang tot zorg en het sociale zekerheidsstelsel in Nederland. Ook had hij geen netwerk om op terug te vallen. Alles bij elkaar was de enige haalbare optie om zijn reconnectie (terugkeer) naar het land van herkomst te organiseren – naar een plek waar hij de taal begrijpt, waar hij recht heeft op ondersteuning en waar mogelijk nog familie was.
Na maandenlang zoeken, voorbereiden en organiseren is het gelukt. Zijn familie is gevonden, en na een korte periode van twijfel besloten zij hem niet in de steek te laten. Zijn zus wilde hem opvangen en heeft intensief met ons samengewerkt om alles te regelen, zodat hij nog vóór de kerst thuis kon zijn.
Hij is thuisgekomen. Na 15 jaar vierden ze in 2024 voor het eerst weer kerst samen. Er is nog werk te doen, maar hij is gelukkig niet meer alleen. Dit verhaal herinnert ons aan waar het écht om draait: menselijkheid, verbinding en samen zijn – soms na een hele lange moeizame weg.
Wij wensen iedereen fijne feestdagen met aandacht en liefde voor elkaar 🎄💛
